Jeden z sierpniowych tygodni spędziliśmy w Szwajcarii na zawodach Helvetic Agility Masters 2026 w Münsingen koło Berna. Przejechaliśmy 2433 km tam i z powrotem i przeszliśmy 77 km. Przed wyjazdem zaplanowałam wszystkie przystanki po drodze. I teraz mogę napisać, że wszystko udało się zrealizować.
Wyjechaliśmy 19.08 o 9 rano. Pierwszy dłuższy postój mieliśmy w Pradze w Divoka Sarka. Malownicza dolina ze strumieniem i skałkami na skraju stolicy Czech. Jeden z największych praskich parków (ok. 25 ha). Można wędrować łąkami, podziwiać krzemionkowe skały. Ściany doliny, którą płynie rzeczka Sarka mają wysokość 270-360 m wysokości. Piękne miejsce. Szkoda, że mogliśmy przeznaczyć tylko 1,5 godz. na spacer. Przy okazji przerwa na kawę i dalej w drogę.
Nocleg zaplanowaliśmy w Am Rothsee Hilpoltstein nad jeziorem. Urokliwe miejsce z pełną infrastrukturą. Kawiarnia, restauracja, plac zabaw dla dzieci, wypożyczalnia rowerów wodnych, mała marina i plaża dla psów. Za 12 godzin zapłaciliśmy 8 Euro. Duże i czyste prysznice z gorącą wodą płatne dodatkowo 2,50 Euro za 15 minut. Opłata za pół doby to ukłon w stronę klienta, bo wiele jest takich osób jak my zatrzymujących się tylko na nocleg. Poranny spacer wzdłuż brzegu i dalej w drogę.
Kolejny przystanek to Triberg w Szwarcwaldzie. Typowo turystyczne miasteczko nad potokiem Gutach z bardzo długą tradycją zegarmistrzowską. Stąd właśnie pochodzi zegar z kukułką, który jest synonimem regionu południowo-zachodnich Niemiec i ma swoje początki w XVII wieku. W samym miasteczku jest kilkanaście warsztatów rękodzielniczych wytwarzających czasomierze. Znajduje się tutaj również największy na świecie zegar z kukułką. Nas natomiast przyciągnął tutaj jeden z najwyższych wodospadów w Niemczech. Woda spada z wysokości 163 m. Bilet wstępu kosztuje 8 E, psy za darmo. Nawiasem mówiąc wszędzie jest sporo psów. Wszystkie na smyczach. W wielu miejscach są ustawione kosze na psie odchody i woreczki do pobrania. Pod tym względem jestem wręcz zszokowana. Niestety u nas nie ma takiej kultury i wdepnięcie w psią kupę na chodniku czy trawniku nie jest takie rzadkie.
Wodospad magiczny. Wieczorami podświetlony musi wyglądać wręcz zjawiskowo. Musielibyśmy jednak czekać do zmroku, a jeszcze kawał drogi był przed nami. Jedyny minus to tłum ludzi. Wózki, psy, dzieci. To akurat bardzo nam przeszkadzało. Może przy deszczowej pogodzie byłoby luźniej? 😉
Ostatni etap naszej podróży na miejsce zawodów prowadził przez Szwarcwald. Piękna i malownicza trasa krętą drogą wśród wzgórz. Bardzo żałuję, że nie mogliśmy się zatrzymać i pójść na spacer. Tym razem jednak inne miejsce było naszym celem.
Do Munsingen dojechaliśmy w czwartek koło 18 i przez następne 3 dni nic się w temacie podróży nie działo 🙂 , ponieważ do niedzielnego popołudnia braliśmy udział w zawodach. Obecnie coraz więcej zawodników jeździ kamperami. To jest najprostszy i najtańszy sposób podróżowania z kilkoma psami. Zawody zwykle odbywają się na terenach, gdzie nie ma dojazdu publicznym środkiem komunikacji. Zawsze można jechać samochodem i nocować w hotelu, ale w przypadku Szwajcarii to może znacznie odbić się na koncie 😀 Zresztą noszenie klatek, jedzenia, kocyków, zabawek, itp. jest bardzo uciążliwe. A w kamperze psy mają swoje miejsce i wszystko jest uporządkowane. Tak więc kampery zawodników stały na skoszonej łące bez żadnych atrakcji (oprócz przyczep z toaletami i prysznicami), ale widok lodowców po deszczu wynagradzał wszystko. „Nieduże” Alpy Berneńskie, bo tylko 1500 – 3800 m n.p.m. Szkoda, że były tak daleko i tym razem nie mogliśmy tam pojechać.
W niedzielę rozpoczęliśmy podróż powrotną, ale oczywiście w planach były przystanki. Pierwszy i chyba najważniejszy to Jezioro Bodeńskie leżące na pograniczu Niemiec, Austrii i Szwajcarii. Piękne, majestatyczne, z kryształową wodą. Mogłabym siedzieć, patrzeć i słuchać szumu fal godzinami. Przpiękne miejsce. Na nocleg zatrzymaliśmy się w Kressbronn am Bodensee na kampingu 4 Tunau. Niezbyt tanie miejsce, ale tam chyba nie ma tanich miejsc 😀 W końcu to tylko jedna noc. Ale nad Jeziorem Bodeńskim 😉 Następny przystanek był niedaleko, bo kilkanaście kilometrów dalej przy ujściu rzeki Argon. Spacer przez marinę i krótki odpoczynek nad jeziorem. Na naszej liście „to do” chyba na najwyższym miejscu jest przyjazd w te okolice jeszcze raz i zdecydowanie na dłużej.
I ostatni przystanek to wapienne klify nad Dunajem w Weltenburger Enge (Kelheim). Dolina otoczona jest ścianami skalnymi sięgającymi do 80 metrów wysokości, w których znajduje się wiele mniejszych jaskiń. Pomiędzy tzw. Stille Wand a Lange Wand rzeka osiąga głębokość 20 metrów. Nad brzegiem stoi klasztor założony w 617 r. i jest to jeden z najstarszych klasztorów na świecie. Tak jak i nadal działający tam browar. Na ścianie budynku są zaznaczone poziomy Dunaju. W 1785 woda sięgała prawie do 3. piętra. Można tylko wyobrazić sobie jej prędkość i niszczącą moc. W następnych wiekach najwyższym poziom był coraz niższy.
Ostatni nocleg mieliśmy nad jeziorem na kampingu w Steinberg am See. Ogromne miejsce podzielone na 2 części. W jednej była pełna infrastruktura, czyli łazienki, kuchnie, miejsce na zrzut nieczystości oraz parcele dla kamperów, przyczep i namiotów, a po drugiej stronie drogi wewnętrznej był tzw. stellplatz tylko dla kamperów. Mimo ogromnej liczby turystów wszędzie czysto. Oczywiście psy dozwolone i mile widziane 🙂
Wtorek to był ostatni dzień naszej podróży i to był już czas tylko na jazdę i krótką przerwę, która wypadła w miasteczku Leuchtenberg, gdzie na wzgórzu stoją ruiny zamku z początku XIV w. Widzieliśmy je z drogi i chcieliśmy dowiedzieć się czegoś więcej. Obecnie ruiny są odrestaurowane i są sceną wydarzeń plenerowych, a najważniejszym wydarzeniem jest tu coroczny Festiwal Zamkowy Leuchtenberg.
To był wspaniały tydzień. Pełen emocji, ale też oddechu i spokoju. Mimo bardzo wyczerpującego weekendu na zawodach to były jednak wakacje. Planujemy wybrać się do Szwajcarii na dłużej niż 3 dni, ale chcemy znacznie więcej czasu spędzić na wędrowaniu i poznawaniu kraju. To był wyjazd, który nie doszedłby do skutku, gdyby nie nasze psy 😉 Bieganie z nimi na zawodach pokierowało nas aż do Szwajcarii i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. To była prawdziwa podróż z pumiwdrodze 🙂 Czy na pewno niebo tam jest bardziej niebieskie? Nie wiem. Wiem, że chętnie wrócę, aby to sprawdzić.
